A Osana/Onifai, una giovane archeologa di Linnasartas/Orosei scopre insieme a degli amici di Remules/Irgoli, una lapide scritta con le lettere di quattro lingue antichissime. Sarbana capisce che lo straordinario ritrovamento potrebbe sconvolgere la storia della scrittura antica nel Mediterraneo e mettere in crisi consolidati luoghi comuni e pregiudizi.
Il fatto è che sugli uni e sugli altri si sono fondate carriere accademiche, baronie universitarie e persino la politica culturale della burocrazia ministeriale. Per impedire che la scoperta susciti l’interesse che merita, Ministero dei beni culturali e Soprintendenza archeologica cercano di intimidire l’archeologa, nel frattempo diventata collaboratrice di un importante quotidiano italiano, e la denunciano ai carabinieri.
A Sarbana non resta che rivolgersi, insieme al suo compagno archeologo, a un anziano etruscologo fiorentino e a un epigrafista basco.

“Sa losa de Osana”, romanzo in sardo di Gianfranco Pintore, sarà presentato sabato alle ore 17 nella scuola elementare di Onifai dallo scrittore Antonimaria Pala. La manifestazione è curata dall'associazione culturale S'Òlimu. Con il titolo “La stele di Osana”, il romanzo è pubblicato anche in italiano.

                                              

Sarbana, Osana e Onifai, Linnasartas e Orosei, infine Remules e Irgoli. Con tutti questi ingredienti ci puoi far viaggiare la mente nella fantasia più sfrenata. Mancava l'artista ed ecco G.F.Pintore. Personalmente non vedo l'ora di leggerti. Auguri vivissimi all'archeologa Sarbana: diffida, diffida diffida. Per ciò che riguarda le Soprintendenze sono piene di cafoni e di ladri. Si ho detto LADRI. Nel 1976 regalai al Museo Sanna di Sassari una statuetta in avorio, forse insignificante e di poco pregio. Per me ne aveva tantissimo e la tenevo gelosamente conservata, fino a quando il senso civico di cittadino non mi ha portato a donarla. In diverse occasioni ho accompagnato i miei studenti di scuola media inferiore in viaggio di istruzione a vedere .il Museo Sanna di Sassari e....anche la mia statuetta che....nel frattempo si è dileguata, volatilizzata. In sardo naramus..... furada. Vari interventi successivi non sono serviti a risolvere il caso. Un carissimo augurio e ..in bocca al lupo. Mario Unali, Chiaramonti

PER GENTILE CONCESSIONE DELL'AUTORE E DELL'EDITORE

Cussos sero, beraniles e mancari gasi friscos pro more de su bentu cossu fritu, comente aiant agabbadu su traballu a in ghìriu de sa losa, si sunt agatados cara a sa tziminera alluta e nuscosa de petza istiddiada de lardu cunfetadu cun ramasinu e armidda o de sartitza. Goitoetxe si tataiat de pane e fratadu chi ait numenadu “màndigu mègius de su mundu” e, comente Tzipriani bi l’aiat fatu connòschere, de pane gutiadu cun s’ògiu listìnchinu.

Nd’aia àsiu deo de fàghere a professore prudente e cuidadu. Roba gasi est a gradu de isòrvere sa limba a unu betzu de sos montes nostros” at naradu unu sero chi Sarbana l’at dimandadu a bìdere si aiat fatu carchi avansamentu, cumprendende in fines ite podiant èssere sas primas rigas de s’iscrita.

Est una cosa curiosa meda. Si chirco de las lègere dae s’artu in bassu e tando dae bassu a artu, dia nàrrere chi est sa preigadoria de carchi unu chi s’invocat a su Lòssia, a Apollo naramus. Una preigadoria in unu gregu arcàicu. E pagu prus o mancu diat torrare cun su tempus chi nant-chi tenent sas tabeddas de Glozel.”

E però non bos torrat, eh?” at dimandadu Bachis.

Craru chi nono. Ite bi faghet un’iscrita de gasi in carchi cosa chi tenet non duamìgia e chimbichentos annos, ma belle noighentos annos de prus?”

E non si podet dare chi, su beru, cussas tabeddas siant non de su de 800 in antis de Gristu, ma de su 1400, comente s'iscrita?” s’est avansadu Valeri Luche.

Craru, si podet dare. Ma est s’iscritura chi non torrat, nessi a su chi ischimus. Sos prus atrividos narant chi custu gregu gasi arcàicu podet èssere de su de 11 sèculos. Mancant galu tres o bator chentos annos” at torradu su bascu, pighende unu cantu de sartitza dae su tageri chi fiat colende Antoni Chessa.

E in prus” at fatu su giòvanu, ponende s’istèrgiu de linna in sa mesa “non torrant sas cosas. Tres iscritas, a su chi narat su professore, narant sa matessi cosa. Possìbile chi sa de bator istraviet?”

Bravu Antoni. Est pròpiu gasi. E tando apo postu mente a àteru. Chi cussas rigas cherent lègidas dae manca a dereta e tando a s’imbesse, comente faghent sos boes arende. E gasi sos contos torrant: s’iscritura no est glozeliana, est fundada in una semìtica e est infirchida de sìngios chi non podent no èssere sardos, de sa gente chi istaiat inoghe in cuddos sèculos.”

O raju” at giubiladu Bachis. “E tando.”

E tando basta gasi, pro oe. Sa chena pro oe mi l’apo ba-lan-giada” at imbucadu a rìere Goitoetxe. “Brullas a banda. No isco ite bos nàrrere. In fide. Oe etotu apo mandadu una mail cun su disinnu de custa iscrita a unu collega tedescu, a bìdere si nde bogat pee isse. B’at a chèrrere carchi die, pesso.”

Pròpiu in su mègius” at bischilladu Sarbana. “Como chi bi fiamus godende...”

Sa cosa prus pretzisa como est de intrare a sa tumba” at fatu Giovanni Reale. “Naro chi cras mangianu diamus dèpere dogare sa gianna e nos iscampiare. Tocat de li nàrrere a Nurai de nche batire mangianu sos testimòngios chi fiamus narende.”

Bi pesso deo” at naradu Sarbana. “Li telèfono deretu. Ma, e si, aberende⋅la, sa tumba nos torrat cur-curiga? Minore sa mala figura chi faghimus.”

Est un’arriscu, mancari pesso chi siat minoreddeddu abberu, bidu chi sa gianna est galu afigida a s’intrada; cheret nàrrere chi est galu a abèrrere, o no?” at torradu Goikoetxe.

Gasi est, o nessi diat dèpere èssere” at fatu Reale, pensamentosu. “Su chi non depimus fàghere est de contare peruna ipòtesi o tesi nostra. Ant a pigare issos puru su chi essit, chi ais a bìdere, però, no at a èssere paga cosa. Be’, ajò cun sa tzarra” at imbucadu a rìere. “Totu sos giòvanos a traballare. Nois, sos betzos nos istentamus inoghe a fàghere còrdula a sa musca, a numerare repertos e a fraigare iscàtulas de cartone. Naro chi nos nd’ant a bisongiare galu.”