Sa dies de sa merula. di Mario Unali

In In
su tempus passadu, allontanu meda, b’aijat una familia ue vivijant doighi
fizos : Bennarzu, Frearzu, Martu, Abrile, Maiju, Lampadas, Triulas, Aurtu,
Cabidanni, SantuAine, Sant’Andria, e Nadale. Babbu Soberanu a d’ognunu de a
issos deidi unu tempus giustu, pro l’impreare comente mezus esseret istadu pro
su benidore de totta s’umanidade. Ma s’ischit
bene ch’ in d'ogni familia bi naschent anzoneddos e canes. Ognunu faghiat su chi
fit in s’impidu sou a segundu de s’istajone, in favore a sos cristhianos o de
sa natura, chi esseret istada pro sas piantas o de sos animales. Gai, comente
si fint impignados cun Babbu Mannu a comintzu. Bennarzu fit de malu impidu e
faghiat temporadas malas a s’ispissa, contra a d’ogni essere vivente.
-E a ue andas craas a pastorigare ? dimandat Bennarzu a su pastore.
-Appo andare a sas baddes chi b’at pius appoggiu!-
-Cumando abba e bentu e temporadas de nije in badde!- narat Bennarzu arzende sos
bratzos a su chelu. Su pastore, chi connoschiat bene dae sos mannos suos,
giaijos e bisaijos, su chi baliat cussu mese, siche andaiat a tutt'atteru logu.
- Ello ! non bi ses andadu
deris a sas baddes?
- Ellea?
-Eeehh !!! E craas a ue andas ?
- Ih! Apo andare a sos muntijos…
- Cumando abba e bentu e temporadas de nije in sos muntijos!-
Sa merula giara che nije, chi si fit abbirta de su bonu pastore, approffettaiat
de sos seberos suos e gai faghiat issa, sighendelu como a unu logu cando a s’ateru
e, sicche passaiat bona parte de sa die, cantende e fattendeli cumpagnia.
Peristantu Bennarzu fit finende sa dies suas e
s’abbizat chi su pastore aiat bonu indellettu e chi resessiat a sicche la
francare guasi sempere. Tando andat a agattare su frade Frealzu e li dimandat
si li podet imprestare calecuna die, pruite sas suas no li bastaiant a che "futtere"
su pastore. Frealzu, pro esser istadu bonu o maccu, a segunda de s’intendimentu
de ognunu chi legget, li donat duas dies restendendeli a issu solu vintiotto.
Bennarzu in prese in presse, prima chi su frade s’esseret pensadu e torradu
pissegus ticchirriat:
- Cumando abba e bentu
e temporadas de nie in badde e in sos muntijos e in tottue.
-Su pastore non creiat a sos ojos suos pro sa temporada mala in tottue. A pinna
de unu muru sutta a una matta de chessa custrintu a s’iscardire solu cun s’alenu
sou, abbaidaiat s’ama de sas arveghes suas, cun ojos lagrimosos. Sa merula,
peristantu sicche fit porta in punta a una pinnetta covaccada a teria e a bude,
ue, nde bessiat unu pagu de calura dae sa fogulaija, ancora cun sos tittones
atzesos. Su fumadigu la fetteit totta niedda che pighe. Dae sa die dei custu
fattu Frealzu at vintotto dies ei sas merulas diventeint nieddas pidigas,
mentere chi Bennarzu est restadu sue de sos doighi frades chi faghent pius de
tottu tribulare sa zenìa umana ei sos ateros esseres viventes.
(tratto dai racconti del padre Giovanni e la madre Giovanna)