Memòria istòrica de su sardu
– 9
Sa de Pedru Zara est s’istòria de unu sardu torradu dae su disterru, distruidu in su fìsicu e alienadu in sa mente. Sa suferèntzia sua e su fele chi tenet, reprìmidos pro tempus meda, esplodent totu in unu. Ma su machine lùghidu de Pedru est sa prima ischintzidda dae ue naschent sa leada de cussèntzia e sa voluntade de operare pro una Sardigna a beru diferente.
Custa istòria l’at contada Lenardu Sole in un’òpera teatrale, e l’at rapresentada, in su 1978, sa cumpangia S’Isciareu.
In s’issena chi bos propòngio su protagonista si dispedit dae sa mama in antis de mòere a logu istràngiu
Nùgoro, 11 de martzu de su 2010
Sarvadore Serra
In s’umbra. A manca, de palas, sa mama. In fundu, a dresta, una jannitta cun una lughe. S’ ‘idet sa sagoma de Pedru in sa janna. Sa ‘ezza restat frimma
E tando?...So andende, ma’...Est totu prontu. Mi sunu aisettende...Non nde poto fagher a mancu...No est mancu sa morte...Ite t’an postu in conca? No est sa morte!...In ciambu de esser cuntenta, ca so istadu furtunadu, chi m’ana seberadu!...Ca non leana a totu, ma’! Solu sos menzus...sos pius fortes ...E tando? A poto partire?...Non mi penses, ma’!...Ite?...Ite as nadu?...Nono! No est gasie! Ma chie ti las contat custas istralleras?... Invece, nos rispettana. Ti Lu naro deo!...A nois sardos nos giughen rispettu...Cand’unu trabagliat...Tue già l’ischis: non so una criadura...Non mi nde ‘enit de machine, a mie...comente est sutzessu a su fizu de Giara...B’at sempre tempus a che finire in galera... Deo parto, ma’: ma parto pro torrare...E ite?...No, no!...Daboi!... At a benner su tempus...cando torro... Como non si podet. Como so unu ‘erme...unu coccoi nudu...Como mi poden ischizzare sutta sos pes...No apo faccia ‘e mi presentare in mesu a cristianos...Ma si torro...Bastat! L’amus a bider!...A inoghe deven torrare...totu!...Est finidu su tempus malu. Custa domo devet frorire...Su sole devet intrare. Aria, aria!...Amus a intender cantos e sonos, comente prima, cando che fit babbu...A ti nd’ammentas?...Cantos e sonos...Est custu silenziu...custa morte chi si che devet andare...Deo so unu puzoneddu, ma’: so zovanu. Su coro mi cantat...Già m’ ‘ido torrende...—Est torradu Pedru Zara! Est torradu Pedru Zara!...Ana a dare su bandu, ma’. Los apo a intender dae s’istradone...Già los intendo, ma’...M’ana a fagher festa, sos amigos...Allegra, ma’, non bi penses!...So andende...(Cuminzat a mancare sa lughe. Sa ‘oghe guasi non s’intendet piusu, Pedru isvanessit, comente ingullidu dae s’umbra ). Non bi penses, ma’!... Già torro... Già t’iscrio...T’iscrio dogni die, ma...Aisetta!...Dogni die...E ite ses fattende? Aisetta, ma’! Non ti ch’andes! Frimma! Non ti ch’andes, ma’!... Già t’iscrio...E proite ti ch’andas?...Isculta, ma’...ti cheria narrer...Isculta!...Isculta!...
La foto è casuale e non si riferisce a persone o fatti trattati nell'articolo di cui sopra.