TRA STORIA E LEGGENDA

pag.14                                                                        LA STORIA

pag.1     Sommario                                        AMMENTOS DE PITZINNU MINORE.

 

Ammentos mi sunt bochende, de mannos disizos de torrare pissegus in sos annos, cando fizu minore, babbu mi giughiat a tribagliare in sas tancas nostras e in sas anzenas.

- Bae!!!Fizu me!!…..falache erettu, riu riu, e pigaminde duas bestigas de ozastru -…..Si no bind’at, lealas mancarri siant de ru!! Chi mi devo fagher sos amentos noos ei sa sesuja-.
“M’intraiat su frittu in sa trae de s’ischina cando intendia a babbu fentomende sa sesuja……………s’idet chi deviaimus ispedrigare, ossiat a che ogare tottu cussas pedras mannas, ca pruite sa tanca chi aimus pag’ora laoradu fit totta a cadrijas. A purpurinu e a ispanu los aia iscappados in sa tanca de josso in ue dae pagu nd’aiumus frullanadu sa ferraina”.


In sa chea de sas luzanas mi fia arressu unu pagareddu,  a leare una uccada de abba dai sa bena sutta a su roccalszu, e cando fiat giampende su riu, dae sutta una pedra laddia, nd’aiat bessidu una pibera de abba, sulende che allutta chi m’aiat assustadu.

Bainzu, frade meu de unu ladu, acceradu a sa punta de sa domo fit a burrighinos…..--Aioh!!!! A ti moves ….a nde la pesas cussas bottes dae terra-.

Babbu mi cheriat bene, ma pariat chi pro Ainzu aiat unu alenu pių bonu; est beru chi fit pių mannu e li daiat su cumandu in paritzas cosas.

Gai cun sos pessamentos mios ei sas bestigas a trasginone, lassende  in su piuer de su caminu, istigas de coloras (ca deo non la timo sas coloras!), intendei totu sas baccas ruilende intundu a una upa iscura chi no podio connoschere ite at essere istadu.

“Deu Santu de sos chelos beneittu!!!!! Ma cussa est rundinina mia,  corcada in terra, a ruilos issa puru, piena sa ucca de bavatza bianca, ei s’oiju imbidradu.
– Oh Ba!!!! Ba!!!! Curride curride chi rundinina est morszende!!-
Duas lagrimas cantu su poddighe mi ch’esseint dai sos ojos,…… ateru che colora!! Ohi ite assusthu mannu si siche morit rundinina, ai ite dolu e ite dannu, dai ghi s’annada fit puru mala.

Babbu pasidu pasidu cun su bonette appena casaladu e guasi riende :- Apartadi fizu, chi oe non c’at morte ma solu creschimoniju-.
S’alenu mi che torreit a coro subėtu. E ite cuntentesa, dae una, como fint duas chi nd’aia in propriedade…… cun su tempus sos bitellos gia creschent. E ite l’apo a jamare, custa naschimenta noa?…- Oh Ai!!! E ite lu jamo su itelleddu? – “Mandiga cando nd’as”- e ite lu cheres giamare!!!!! Aioh!! a nde lo pesas cussos pes dae terra-? Intro in sa pinneta giaja aiat portu su labiolu a caddu a sa tribide, pro giagare su latte, e in sa faddija,
unu tianeddu chenza inghijadu, a isgiolvere duos bicculos de lardu pro fagher sa bagna. 
 Ite sabore bellu chi aiat sa erda carda carda, cun su pane de triguindia assadu.
-Te fizu meu!! Mandiga e faghedi forte, per istantu anda e dae una chindulada a sa figheddas  a modde in sa murza-.


 Sa tina cun sas figheddas che fint in s’apusentu: a dresta intrende bi fint sos carradellos de su binu, e in su chizolu una giorra manna cun s’olia de cunfettu e subra, aintro un’atziu, unu cadinu cun s’abba de buffare.
- Como mi buffo un upu de abba bona de bena, mancarri duos, e daeboi ando a sue Ainzu-.
 Babbu cun d’unu  carruzu attacadu a unu ju chi ogaiat sas pedras mannas e Bainzu fattu fattu cun d’unu ateru ju fit bavatende  su eranile chi aimus preparadu in abrile.

-Torra purpurė – non d’as gana oe!!!! – Ispanu si!!!, chi est seriu e forte!!!!!- Ahh! Su O’!!!!!-
Ainzu si creiat importanziosu a segunda de sos ticchirrios e a sos coppos de su fuette chi tzoccaiat che tronos, comente raios de bulvera allutta. Eo fia tzappifattende e che carraia sa pedras pius minoreddas.
-Aijahhh!! Oih, mama mia!!!! Inbenujadu aggogliendene una pius manna de pedra attarzina m’aiat trappadu  su poddhighe.
- Bai!!… O Ai!!!… curre… curre, chi m’est bessende su sambene, bae e agogli unu bujinaghe!!!
- Cale bujinaghe, essi innoghe a babbu, sa ratzigadura de sa corzola de sa chessa ti faghet bene su matessi, …pius dei cussu-.
Eo fia addolimadu; sa veridade no est chi mi faghiat pių male de tantu, ma sos carignos de babbu mi piaghiant meda dae cando mama, duos annos primu siche fit morta de dolore de cortazu.
– Como t’istanzat su sambene e a crasa est totu cujadu-. Baediche a sue tiu tou chi est fattende s’aradu de sa linna e pasadi.
 –Nebodeddu meu!!!!
E ite as apidu? Giughes una cara in colore de chera!!
- Tėu meu!!…. mi so bisestradu, ma ti poto agiuare cun sa manu sana!…..
-Apporrimi s’asciolu chi devo cumprire un’ isterva, s’ispada l’apo gia cumprida e  pro su entale apo impreadu su etzu, chi aimus dae pius de deghe annos!!!!…… como ozastros gai bonos non sinde agatant pius.
– Lea e zaccamiche sa cabija  in su timone e poi sezit in su banchittu e abbaida su trobagliu de tiu.

Narat su diciu sardu..."Impara s'arte e ponechela a parte!"

 

Mariu Unale de Tzaramonte