| pag.1 Sommario |
TRA STORIA E LEGGENDA Tra istoria e lenda (Contos de foghile)
|
![]() Una ama de arveghes pasculende sutta a sas rocas de Magola, a lacana cun Santa Justa de s'Abba. |
||
Sa lenda de sas animas de sas rocas de
Magola.(m.u) In sos tempos antigos meda sos
bisajos nostros, viviant in sas pinnetas e in sos barracos covacados a ude e a tiria, e
puru a restuju cando non b'aiat ne una e ne atera. Sa covaccura a ude fit sa mezus
ca pruite baiat pius appoggiu in s'ierru e pius friscu in s'istadiale. Ma, non potende
ateru mezus, ogni cosa fit bona pro covaccare. Medas, sos pius poverittos si gosaiant de
che drommire sutta a sas gruttas chi sa natura aiat fattu dae cando est fattu su mundu.
Calecunu bi faghiat unu muru addainanti pro baer pius appoggiu, e pro chi su entu ei
sabba non chesserent intrados aintro. Medas' ateros mancu cussu, e tando, che
drommiant aintro cun su pagu bestiamine; sa pius boltas a carra pare cun
cussainu o sas arveghes chi ti teniant sa carena calda totta notte. In sas roccas de
Magola tottu in sintorinu de sos paris de sa Cudinas, ma puru de fronte in sas
Carpidas, sutta a sa Tanca de sa Linna, e in Conca de Zuìghe pro su propriu,
babbitaiant diversas familias. Tottu cun pagu bestiamine ma de bona titta, ca su
logu fit, e est puru oe, ricu meda de abbas currentes e de benas de abbas portentosas e
meighinosas. Diffatti, in cussu drettu bi naschet su riu de sos Cannedos e dae monte
Ledda nde falat riu Crabianu, chena contare sas richesas de sas abbas de ssos drettos de
S. Justa e aintro sa Tanca de sa Cheja, cun sa funtana de Magola. Tottu custu, pro bo
narrer cantu fint bonos sos terrinos pro su laore, ei sas fruttures, ei sos pasculos de
bona salija. Sas comunidades fint de bonu arresettu e cando fit su mamentu de su bisonzu,
una andaijat a aggiuare sattera, e daeboi de su tantu tribagliu si faghiant bellas
festas, cun cantos e ballos fintzas a simpuddile. In dunu dei custos
cumbenios, in duna annada bona de laore e de ogni bene de Deus, una notte mala, in
dunu irridu de abba, comente Deus la cumandhaiat, nde falat sa rocca pius manna de
Magola, e che carralzat totta sa zente chi bi fit sutta, mannos e minores, omines e
feminas, cun mannu disaccattu pro tottu, fintzamentra pro su bestiamine. Leados dae su disisperu pro
sas perdidas, chie de su babbu o de sa mama, chie de sos fizos e ateras parentelas, sa
zente si recueit in sas ateras gruttas, cun su coro tibi taba, pro tottas sas mortes chi
bi fint istadas. Gai che passat su tempus ei sas zentes fintzas a arrivare a oe.
|
||||