Su messadore famadu.       pag.1Sommario    

 

 Cando su sero recuiaimus dae sa zoronada, fidi  a mandigare in presse pro chi essere a piatta in giru cun sos amigos. Pessechi istaimus perdende tempus a ti fagher sa doccia! E chie nde connoschiat? E ite bene de Deus totta cuss’aba frazada in debadas! Un’ isfriscadedda ..e truva! S’amigu meu fidele fit compare Battista, tantu chi zertas cosas mias no las ischiant mancu frades mios. E gai issu pro me.

Unu sero falende in piatta etza incontramus a Peppe, pius mannu ‘e me, nessi de bindigi annos e pius, chi aiat fama de grande messadore, in ipessie dae cando aiat fattu una gara cun sos otieresos in su Cobesciu.

      -     Oh Giuannè, Giuannè!! Permittis duas paraulas?-

-         Pruite nono, narami Peppesè !

-         A benis crasa a messare a messare, a Orria Pitzinna?

-         Pruite nono!

-         E tando a crasa. Abboja chito, chito.

Fettei passos lestros a sighire a compare Battista chi, pro discressione sicche fit allontanadu pighende a s’arcu.

-         Compare meu! E ite bos cheriat Peppe?

-         M’at dimandadu si andaia a messare!

-         E bois ite l’azis rispostu?

-         Chi emmo !

-         Hoi gia l’azis fatta bella. Ma l’ischides cun chie sezis andende. Hoi sa brutta figura.

Emmo chi l’ischia. Ma in su mentere non b’aia pensadu.

Su notte non bi drommei nudda, pensende a sa faina de s’ incrasa. E pruite non l’aiat dimandadu puru a compare meu chi fit bravu meda?

 Duccas a bon’ora dae muru Pianedda, ue abitaia, chi essei costa costa in Pianu ‘e Cabras, poi in sos iscameddos de sa falada de Edras, Nicu, Peruchi finz’a su lotto de sa Pala de s’Ozastru in Orria Pitzinna. 
Fit ancora alveschende sa die e Peppe no fit arrivadu. Comintzei a sestare s’andaina a cando custu ischimuzu in su restuju. Fit Peppese cu d’unu ju.

-         Ello ite est sa idea ?

-         So andende a sa fiera de Piaghe a bender sos boes ! e s’ind’agato, a nde comporare ateros! Tue messa: daghi est ora de ustare ‘oga de manu, e da chi est ora de t’avviare andadiche.

-         Madonna Beneitta! Devo restare a su solu?

-         Ello a times?

Mi sentia unu pesu troppu mannu addossu. Messende a su solu. Chena padronu, in sue Peppeseu su messadore famadu.

Gai bi fetei pius de deghe dies e mi pagheit sa zoronada cantu daiana a issu chi fit su pius pagadu de idda. Dae s’annu in giambu de mi pagare tottu in dinari eniat a su lotto meu a laorare cun cussu ju.

Daeboi de paritzos annos in terrinu meu mi permettei su lussu de li domandare si eniat a zoronada cun megus. Cun atere naraiat puru chi nono, cun megus beniat sempere. M’ammento ancora cando su mannu de fizos mios, istudente in Tattari eniat cun nois a messare presente Peppeseu:

- s’istudè!!….Mariè! Mariè!! Gia d’at istradadu ‘ene babbu tou. A pagu a pagu seghende cussa andaina, si no innoghe ch’immandramus zente meda, dei custos messadores de abba dulche.  A immandrare cheria narrer, chi a su messadore chi fit a fiancu tou lu devisi isolare cun su sede chene messadu. E tottu tando si poiana a boghes e a li rier in cara, nende chi non fit bonu a nudda. In conclusione fit unu modu comente un ateru a si dare una cuidada: in presse ma cun bonas fainas. (M.U)