Mannuijos mannos e boes
minoreddos. (M.U)
|
pag.1Sommario
|
||
|
In su millienoighentoschimbanta fia cabuisquadra in s’impresa de Grovetti, (narat babbu), chi fit abelzende s’istrada dae Tzaramonte a Santu Giuseppe de Fustelarzos. Fimus in Lampadas in su erettu sutta a Monte Serrone in sa pigada de Giunturas. Su sero daghi ogaimus de manu, giampaija su riu de Giunturas e chi essia in sas Coas, duccas in Culu ‘e Muru e in sos Terrelas. Inque, in sa funtana de sos Terrelas, mi isfriscaia e mi faghia una bella buffada 'e abba dae sa gionedda. Sa pius boltas no b'inde haiat tando buffaia a s'imbentrone, mi pienaia sa burraccia de abba frisca e fattos sos pianos de Furros, costha costa sutta a Monte Sisthu, daeboi de Mattariga finzamentra a sa Leriga ue b’aimus unu lotto de sa coperativa a messare in su meu. Sas dies fint longas e finzas a s'intirinada, messaia che unu foralsDhomine. Gai ogni die: su manzanu chito a Giunturas, sempere a pè, ei su sero a sa Leriga a caddu a su caminu, finza chi nd’aere messadu tottu su sede. S’annada fit bona ei sos mannuios de trigu ingranidu, messadu in canna pinta, faghiana bella musthra assentados in sas mannas. Che fimus gia bellechè in Triulas e sinde enzeidi su tempus de carruccare. Agato a AntoniBe chi aiat sos boes ei su carru e li pregunto si eniat, cun sa paga e pro piaghere a mi carrucare su trigu fina a s’aszola de Santa Maria de Aidos. Cumbinamus sa paga, pro tantas mannas, de dare a trobagliu cumpridu. S’incrasa a manzanu, mentere chi fia andende a Giunturas, sutta a Corrales intoppo a Antoni chi, a oijos ispabirados mi faghet: -Oh Giuà! Ma gai no andat bene! Cussas mannas mi
parene assentos. Sos boiccedos mios non bi la faghent a la trazare. -Amus cuntrattadu gai e gai imbarada. -No andat bene, ca pruite pensaia de bi la fagher in d’una zoronada ma binde cheret nessi trese. -E va bene t’apo a benner incontro e ti do s' inpiusu. Ma ammentadi chi cando si dat sa paraula s’omine de onore la devet mantennere a costhu de bi rimittere.
Daeboi de tres dies s’assentu meu in s’aszola de Santa Maria fit unu de sos bius bellos e mannos de su ighinu. S’annada fit bona ei s’incunza pro su propriu. Como devia giamare Antoni a micche pigare sos saccos a bidda. Benzeit subitamente, e riende cun fagher umisthosu mi neszeit: -Isco comente fint sos mannuios e poto immaginare
comente sunt sos saccos. Mi
dasa tantu. - De accordu. Una istrinta ‘e manu, duas tazzitas de su inu meu de Giombachis ei s’affare fit fattu. |
|||